Festë pranvere!

Përtej qytetit tim

diku në cepa

e rrëmujshme ngazëllehet sot jeta.

-Koha është në të ardhmen!

Në të tashmen e pashpresë,

jeta gëzon thellë

një gëzim të papërfunduar,

si konvencioni kolektiv i një muaji të shkurtër

si ky që lamë pas.

Hareja plluskon sot

si feksje mijëra sysh që shkëmbehen

e përshëndoshen.

Përtej të kuqërremes së kapilarëve të tyre të drobitur,

mund të zbulosh

toka të panjohura kujtimesh të hijshme,

të ruajtura si rastësisht përtej

rrudhave që varen, si thasët e magazinimit

të mungesës dhe dëshpërimit.

-Çdo gjë rrjedh

në emër të së ardhmes!

Një lumë i gjallë është e tashmja

brenda mendjesh të rrëgjuara.

Lum ëndrrash të lëna në gjysmë.

Rrjedha e vetme është ndërrimi i vazhdueshëm i halleve

të njerëzisë

në qoshe të jetës,

njerëzisë që shumë shpreson

se zgjimi i së nesërmes

nuk do të jetë kaq thumbak.

E zgjimi mbetet i paçmuar.

Një konvencion kolektiv gjumi të ngrirë,

një kolazh shpresash

që vendin njëra-tjetrës i lënë ngadalë.

Gjithmonë ka një qen gjysmë të egër

që leh në të hyrë të fundit të qytetit-

Balosh dredharak bën pritë ngultas në kufij të jetës-

ose një ëndje ndjellëse e zellshme do të jetë aty

për të mos iu vjedhur hiçit.

Festë pranverore!

Festë diellore!

Në prag të një stuhie që duket për së largu.

Njerëzi përshëndoshet në parkun Rinia.

Ngjyra, akullore, kokoshka, fëmijë që vrapojnë,

letra të hedhura me shkujdesjen e një gëzimi.

Festë për stinën e ngrohtë!

Gratë e këtij vendi janë të bukura

me një shpirt herë të përulur e të pagojë

që i jep një hir foshnje, njomështake, të përhershme.

E herë vulgare janë. “Thëngill i mbuluar je!” i thoshte egërsisht i ati,

e me të shoqin hahej kaq herë për “shejtanin, femrën dhe shishen”.

-Si mallrat e konsumit që duhet të duken gjithmonë të pahapura më parë,

apo si mallrat e konsumit që nga blerësi i parë tek i dyti

humbasin më shumë se gjysmën e vleftës së tyre-

Pranverë në shi të bujshëm!

Shi i bujshëm periferik!

Shi në qoshen e jetës,

që ka lënë në mes vijimësinë hapësinore

nën emrin e një stuhie të paparashikuar.

Brenda një nate, ose edhe një viti,

ose edhe një jete

që ishte tepër e shkurtër për ta quajtur kështu,

njerëzi gërreu dhe ndërtoi jetën e saj të dheshme e nëndheshme.

Mijëra tonë beton

-me duar milingonash punëtore, thonë tashmë Ata-

që vezullojnë pas shiut.

Çdo ditë dëgjohet tashmë në lajme

mbi politikat e tyre të kontrollit të milingonave,

të shfrytëzimit të milingonave,

të shtypjes së milingonave;

lajme që, të bllokuar në shtëpi nga ky shi i paparashikuar,

ulemi dhe i dëgjojmë.

Rrugët midis dihasin

si mbarsa,

duke kulluar tashmë lumin e bujshëm

ngatërruar me ujëra të zeza.

Sandale rrip-këputur e shputës fëmijërore

një peshk i vogël është

që fundoset.

Shputë e një çunaku që luante përpara shtëpisë

një lojë me gura në një ditë feste.

Lojë e peshës së vetmisë fëminore!

Sepse nuk ka shokë

të gjithë kanë ikur;

Nuk ka energji

e as imazhe në television.

- e të mbyllet me të

e ta lërë të qetë nënën e tij

të nxitojë në ikjen e saj,

të nxitojë në punët, telenovelat,

t’i shtrojë bukën një tjetri,

që gjithmonë mbetet tjetër në atë shtëpi.

Festë e prerë në mes.

Shiu derdhet rrugicave barsa të periferisë së qytetit,

një lum’ i kuq është

nën të sandale rrip-këputur.

Periferia barsë me romë dhe egjiptianë,

pastaj nga Gramshi janë,

nga Librazhdi,

Sulova e Shpati.

Periferia

përgjatë forcës gravidacionale të Korridorit të Tetë.

Ish edhe ai një kohë e madhe në të ardhmen

por tani nuk është më kujtesë.

Periferi e lënë në mes.

Njerëzi e vuajtur,

njëherazi tejet bujare dhe materialiste.

në periferi të mëdha

qytetesh të vogla

që shpërthyen në emër të jetës;

shpërthyen papritur si ky shi pranveror,

që e shpëlan periferinë nga mëkatet

e shpërthimit në emër të jetës

dhe të mbijetës.

Njerëzi laborator i mbijetës.

Periferi në harresë e sipër.

Këndohet ende vendçe në periferi,

në ditë të mbyllura shiu pranvere.

Pa dëgjuar lajme,

në cepat e qytetit tim

me pak folklor edhe mund të mbijetosh!

Periferitë tona gjithnjë e më pa-kujtesë

drejt të ardhmes, sepse

koha mund të jetë vetëm në të ardhmen, sepse

liria e vetme është fuqia për të ëndërruar

dhe fuqia për të pritur.

Festë pranverore!

Arratisje nga festa e pranverës në shi!

Ikje nga një gëzim i thellë,

i shkurtër.

Gëzim që mbetet i paçmuar.

 

 

- Çliroje kohën njerëzi e trishtë!

 

Por koha është në të ardhmen

veçse mund të vraposh pas saj.

 

- Çdo gjë rrjedh!

Si turravrapjet e këtij qyteti

çdo ditë me një shpresë të rrëgjuar në zemër

se e nesërmja do të thotë

të mos kthehesh më pas

as në të njëjtën vuajtje,

as në të njëjtën shpresë.

Fest des Frühlings!

Jenseits meiner Stadt

Irgendwo in der hintersten Ecke

Feiert das Leben im Durcheinander sich selbst.

- Die Zeit spielt in der Zukunft!

In der hoffnungslosen Gegenwart

erfreut sich das Leben tief

einer unvollendeten Freude,

wie die kollektive Konvention des kurzen Monats

der zurück bleibt.

Enthusiasmus steigt auf

wie ein Leuchten tausender Augen

die sich treffen und grüssen.

Jenseits der Rötung deiner geschwächten Kapillaren,

kannst du die unbekannte Erde

angenehmer Erinnerungen aufdecken,

bewahrt wie zufällig,

jenseits der Stirnfalten

wie deponierte Säcke

von Abwesenheiten und Verzweiflung.

- Alle Dinge fließen

Im Namen der Zukunft!

Ein lebendiger Fluss

ist das Jetzt,

innerhalb des geschwächten Hirns.

Ein Fluss von Träumen den man in seiner Mitte verließ.

Das einzige Fliessen ist der ständige Wechsel der Sorgen

der Menschen

in der Ecke des Lebens,

einer Menschheit die inständig hofft

dass das Erwachen an einem nächsten Morgen

nichts so dornig sei wie das Heute.

Das Erwachen bleibt ungeschätzt.

Eine kollektive Konvention gefrorenen Schlafs,

eine Collage von Erwartungen

die einander langsam ablösen.

Immer gibt es einen halbwilden Hund

Der kläfft während man das Stadt-Ende betritt -

Ein hinterlistiger Schäferhund liegt dort auf Lauer

beharrlich auf der Grenze des Lebens-

Oder eine lockend starke Paradiesverlorenheit wird dort sein

Um dir nicht zu erlauben vor dem Nichts zu entfliehen.

Fest des Frühlings!

Fest der Sonne!

Auf der Schwelle eines Sturms der sich von Ferne nähert.

Leute grüssen sich im Rinia-Park.

Farben, Eis, Puffmais, rennende Kinder,

Papiermüll, hingeworfen in sorgloser Freude.

Fest der warmen Jahreszeit!

Frauen dieser Gegend sind auserlesen schön

Mit einem Geist

Mal ergeben, mal stumm,

Der ihnen die ewige Anmut eines Neugeborenen verleiht, jungfräulich.

Manchmal sind sie vulgär.

„Eine heimtückische Schlange bist du!“ sagte ihr Vater ihr rau,

und ihrem Mann widersprach sie x-Mal wegen der Sache mit dem Teufel, der Frau und der Flasche.

- wie Lebensmittel die man immer darauf kontrollieren muss,

dass sie vorher noch nicht geöffnet wurden;

oder wie Lebensmittel die vom Erstkauf zum Zweitkauf

mehr als die Hälfte ihres Werts verlieren -

Frühling im stürzenden Regen!

Stürzender peripherer Regen!

Ein Regen in der Ecke des Lebens,

Die die Fortsetzung des Raumes unterbrach

Im Namen eines unvorhersehbaren Sturms.

Innerhalb einer Nacht, oder einem Jahr,

Oder auch einem Leben

Das zu kurz war um es als ein solches zu bezeichnen,

Gruben die Menschen und erbauten ihr Leben über und unter der Erde.

Tausende Tonnen Beton

- mit den Händen von Ameisenarbeitern so sagen sie jetzt -

Die nach dem Regen glänzen.

Jeden Tag hört man jetzt in den Nachrichten

Über ihre Politik zur Kontrolle der Ameisen,

Der Ausbeutung der Ameisen,

Der Unterdrückung der Ameisen;

Nachrichten für die wir uns setzen

Um sie zu hören,

Eingesperrt im Haus

Vom unvorhersehbaren Regen.

Die Straßen der Zwischenräume stöhnen

wie schwanger,

sie sieben jetzt die tobenden Flüsse

verschmutzt durch Abwässer.

Sandalen mit zerbrochenen Riemen einer Kindersohle:

Ein kleiner Fisch ist er

der versinkt.

Die Sohle eines kleinen Jungen

der vor dem Haus spielte:

ein Spiel mit Kieseln

an einem Festtag.

Ein Spiel um die Last der Kindheitseinsamkeit!

Weil er keine Freunde hat

Alle sind gegangen;

Es gibt weder Strom

Noch Fernsehbilder

- in denen man sich verschließen kann

und seine Mutter in Ruhe lassen kann

auf das sie ihre Flucht beschleunigt,

in ihrer Hausarbeit, ihren Fernsehserien,

wenn sie das Essen dem Anderen bringt,

der immer ein Anderer in diesem Haus bleiben wird.

Das Fest zerbrach in seiner Mitte.

Der Regen füllt schwangere Gassen

an der Peripherie der Stadt,

ein roter Fluss

in ihm versunken Sandalen mit zerbrochenen Riemen.

Die Peripherie trächtig mit Roma und Farbigen,

danach kommen die aus Gramshi,

aus Librazdhi,

Sulova und Shpati.

Die Peripherie

entlang der gravitationalen Kräfte des Achten Korridors.

Es gab auch hier eine große Zeit in der Zukunft

Aber jetzt kann sich keiner mehr an sie erinnern.

Die Peripherie wird in ihrer Mitte verlassen.

Leidende Menschen,

zur gleichen Zeit ungewöhnlich großzügig und materialistisch.

Eine gewaltige Peripherie

einer kleinen Stadt

die explodiert im Namen des Lebens;

Die plötzlich um sich greift wie Frühlingsregen,

der die Peripherie frei spült von den Sünden dieser

Ausbreitung im Namen des Lebens

und Überlebens.

Die Menschheit im Laboratorium des Überlebens.

Die Peripherie durchläuft das Vergessen.

Man singt auch vendce in der Peripherie,

an von Frühlingsregen

eingeschlossenen Tagen.

Ohne die Nachrichten zu hören,

kann man auch in den Ecken meiner Stadt

mit etwas Folklore überleben!

Unsere Peripherien werden immer erinnerungsloser

zukunftsgerichtet, weil die Zeit nur in der Zukunft sein kann,

weil die einzige Freiheit

die Kraft zu träumen

und die Kraft zu warten ist.

Fest des Frühlings!

Die Flucht von einem Frühlingsfest im Regen!

Das Verlassen einer tiefen Freude,

einer kurzen.

Freude die ungeschätzt bleibt.

Befreit die Zeit, ihr traurigen Menschen!

Aber die Zeit liegt in der Zukunft

Man kann ihr nur hinter her laufen.

- Alle Dinge fließen!

Wie der volle Lauf dieser Stadt

Jeden Tag mit einer geschrumpften Hoffnung im Herzen

dass der Morgen dir sagen wird

dich nicht mehr umzudrehen

weder zu dem gleichen Leid,

noch zu der gleichen Hoffnung.

Gerda Dalipaj

Eckehard Pistrick