Lodron në periferitë e mia,
shpirt nomad në ndjekje stinëve të ngrohta.
Akoma më plakë shihem
Në pasqyrat e lajmeve të tua të freskëta
Dhe të heshtur më plandos rinia jote e përjetshme
Që dejet t’i mbush me ngazëllim.

Kohë pa ty është largësi që vaget,
ylber ëndrrash që pasurohen
në detin e sheshtë të kujtimeve të mia të ftohta.

Sa largësi janë që më ndajnë nga ty!

Ndërtesat e mia të forta, i gjithë
Ky qytet i ndërlikuar,
i turpshëm,
shtrirë përgjumshëm në sipërfaqësi,
rutinë e njëjtësisë dhimbje koke bie
para dëshirës tënde humbamandëse për të jetuar
atë që askush nuk e jetoi më parë.

Ndjej fort se
Nuk mjafton e vetmja stinë e imja e ngrohtë,
nuk mjafton kurrë
të të mbaj pranë
të të tregoj për të ftohtin e vitit që kaloi,
të shkretët e pastrehë,
revolucionet,
zgjedhjet e fundit,
pllakat e munguara në trotuar
vajzat joshëse që nuk u martuan sërish …

Ke pushtet mbi mua pse mbetesh gjithmonë
Në periferinë time!

Trazohem atëherë në këto rrugina të pazareve te mij,
skalitur kohë më kohë,
por asgjë nuk mbart kaq shumë dëshirë brenda
sa qënia jote hoopla-pophti,
flokët e zinj që marr në gishtërinjtë e mi si fije erë të akullt,

por nuk më presin askund tjetër veç
jashtë asaj që të tjerët e jetuan më parë.

Kjo ndrydhje mes joshjes tënde dhe pasigurisë sime,
kësaj dëshire të plotë për të hapur dyert e mia
përpara thirrjes tënde
dhe lënë gjithçka të shtrenjtë
për të shtrenjtat e paditura
e për të marrë prej tyre një tjetër emër.

Pleqëria ime nis atëherë e çlirohet
Sistematikës së vetmisë,
në dhjetë, njëqind, njëmije copëza kundërshtish rinore,
e bashkë nisim e krijojmë
legjenda të përafërta.

Nuk ka fat më të mirë se sa çdo fat tjetër!

Nuk ka fat më të mirë se sa çdo fat tjetër!

Du tobst an meiner Peripherie
nomadischer Geist der den warmen Jahreszeiten folgt.
Noch älter sehe ich mich
in den Spiegeln deiner frischen Nachrichten
und wortlos niedersinken lässt mich deine ewige Jugend,
die in meinen Adern jubelt.

Zeit ohne dich ist unbestimmbare Weite,
der Regenbogen der Träume färbt sich weiter
im gleichförmigen Meer meines kalten Erinnerns.

Wie viele Entfernungen mich von dir trennen!

Meine stolzen Gebäude, alles
in dieser verworrenen,
beschämenden Stadt
streckt sich schlaftrunken aus, auf der Oberfläche,
der Routine von wiederkehrendem Kopfschmerz,
gegenüber deiner ansteckenden Sehnsucht zu leben,
wie es niemand zuvor wagte.

Ich spüre tief
dass meine einzige warme Jahreszeit nicht reicht
und nie reichen wird
dich in meiner Nähe zu halten,
dir von der Kälte des letzten Jahres zu erzählen,
den Verlassenen und Obdachlosen,
den Revolutionen,
der letzten Wahl,
den fehlenden Pflastersteinen auf dem Fußweg,
von verlockenden Mädchen, die kein zweites Mal heiraten …

Du besitzt Macht über mich weil du immer
an meiner Peripherie bleibst!

Ich flüchtete mich in meinen Basar der Träume,
geschmiedet Zeit um Zeit,
doch mein inneres Verlangen rief
nach deiner unsteten Anwesenheit
nach deinem schwarzen Haar, das ich in meine Finger nahm wie einen eisigen Faden aus Wind,
das mich jenseits der Dinge erwartet,
die mich früher umgaben.

Diese Verrenkung zwischen deiner Verlockung und meiner Unsicherheit,
dieser brennende Wunsch, meine Türen
deinen Rufen zu öffnen
alles Kostbare zurückzulassen
für die unaussprechlichen Werte,
bei denen man einen anderen Namen annimmt.

Mein Alter beginnt sich zu befreien
von der Systematik der Einsamkeit
im zehnten, hundertsten, tausendsten Widerspruch der Jugend,
und gemeinsam beginnen wir,
ähnliche Legenden zu schaffen.

Es gibt kein besseres Schicksal als jedes andere Schicksal!

Es gibt kein besseres Schicksal als jedes andere!

Gerda Dalipaj

Eckehard Pistrick